Nadszedł koniec

Bogowie istnieli od zawsze, albo raczej ich nędzne wyobrażenie. Pomagali oni i pomagają po dziś dzień, zrozumieć prawa panujące na ziemi, które czasem po prostu trudno pojąć.

-Bzdury...

Burknąłem pod nosem, wziąłem łyk piwa i wróciłem do rozmyślania.

Jeżeli coś wychodzi poza strefę logicznego myślenia i opuszcza granice nauki, to nie znaczy, że nie ma  prawa bytu. Ale nie o tym mowa. Po prostu chce wiedzieć kto zesłał na mnie tą przeklętą klątwę. Darem tego raczej nazwać nie można.

Jeżeli kiedykolwiek chciałeś znać przyszłość, to uwierz mi, że jednak nie chcesz.

Na prawdę nikt nie ma ochoty iść ulicą i widzieć dookoła same trupy. Nic przyjemnego.

Nie mówiono, że życie będzie łatwe, ale na takie coś się nie godziłem. Z tego co wywnioskowałem, to moje "przepowiednie" dotyczą sześćdziesiątego trzeciego dnia od ich ujrzenia. Na mój niefart jutro miał być "Ten" dzień.

Dopiłem piwo i rozejrzałem się dookoła. Tyle nieświadomych ludzi. Jak bardzo chciałbym być na ich miejscu. Czasami po prostu warto niektórych rzeczy nie wiedzieć.

Westchnąłem i wstałem od stołu. Zarzuciłem na ramię skórzaną kurtkę i wyszedłem z baru.

Dzień zaczął się jak każdy inny- szklanką whiskey i papierosem. To było moje rutynowe śniadanie. Może trochę niezdrowe, ale kto by się tym przejmował? Powiem wam jedno. Na pewno nie ja. Zresztą i tak wszystko miało się dzisiaj skończyć. Przynajmniej takie odniosłem wrażenie. Szybko się ubrałem i wyszedłem z domu. Nie chciałem umierać w tak piękny, słoneczny dzień.

Ulicę miasta jak zawsze były pełne ludzi. Ci się śpieszyli nie wiadomo gdzie. Wszyscy gnali za szczęściem, nie dostrzegając, że zostało ono w tyle. W przyziemnych, prostych czynnościach. Nigdy tego nie rozumiałem. Zamknąłem oczy i wziąłem głęboki wdech, przynajmniej próbowałem. Strasznie się rozkaszlałem. Płuca już nie te same co kiedyś. Splunąłem na chodnik i ruszyłem przed siebie. Po chwili zrozumiałem, że mówię do siebie.

- Tylko jak się to wszystko kurwa skończy?